4 luik


Interview met Mieke Augusti, een Vlaamse dame in Italië

Ik had een oproep gekregen om naar de 2-jaarlijkse controle te gaan, en deed dat even tussendoor. Ik was zo overtuigd dat het negatief zou zijn (geen borstkanker).

Mieke Augusti, geboren in België op 18 augustus 1957 en nu woonachtig in het mooie Italië. Na een secretariaatsopleiding heeft zij een 40-tal jaar gewerkt in de sectoren verzekeringen en Immobiliën (vastgoed), voornamelijk beheer van gebouwen. Daarnaast wast zij ongeveer 25 jaar actief bij het Rode Kruis.

Als eerste in de reeks van vier interviews spraken we met Mieke Augusti, geboren en getogen in Vlaanderen en net voor Corona verhuisd naar Italië. Mieke liet zich door haar ziekte niet tegenhouden om haar droom te verwezelijken.

Foto: Davide Perrone on Unsplash

De incidentie (aantal nieuwe gevallen) van borstkanker bij vrouwen in Nederland is hoog vergeleken met andere landen in de Europese Unie (EU). Andere landen met een hoge incidentie zijn België, Luxemburg, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Zijn er opvallende verschillen tussen bijvoorbeeld België, Italië of Frankrijk. We spraken in de zestiende editie van het Jij Speelt de Hoofdrol Magazine vier vrouwen over wat borstkanker hen heeft gebracht.

Het begin van een lange en intense tijd

Ik had een oproep gekregen om naar de 2-jaarlijkse controle te gaan, en deed dat even tussendoor. Ik was zo overtuigd dat het negatief zou zijn (geen borstkanker). Enkele dagen later diende ik bij de huisarts te zijn, in verband met een ander ziektebeeld. Blijkbaar wist hij meer. Ik had de brief met de uitslag nog niet ontvangen, de dokter wel. De dokter vond het goed dat ik er was en maakte gelijk afspraken met het ziekenhuis voor verder onderzoek. Blijkbaar was het nog niet tot mij doorgedrongen dat we het over kanker hadden, want ik stelde de onderzoeken met een week uit omdat ik die week nog werkvergaderingen had.

Eenmaal dat de diagnose vastgesteld werd dat de knobbel kwaadaardig was, met uitzaaiingen naar de oksel, ging alles snel. De eerste operatie was mei 2018. Op zich viel de operatie mee, maar ik voelde mij eenzaam. Mijn moeder kwam niet op bezoek (mijn vader was kort voordien aan longkanker gestorven, en ik denk dat ze het niet kon accepteren), Theo, mijn partner was 3 dagen naar Pinkpop, en ook mijn kinderen waren zich niet bewust over de ernst van de situatie.

Na de operatie kwam chemo aan de beurt. Ik verdroeg de chemo niet goed. In plaats van om de 3 weken een dosis, werd besloten om elke week 1/3 dosis chemo te geven. Ik ben er heel erg ziek van geweest. Theo nam toen elke maandag vrij van het werk om mee te gaan. Hij bleef van zaterdag middag tot maandag namiddag. Twee vriendinnen zijn toen wekelijks 1 namiddag gekomen, en hadden wat middageten bij, want ik was niet in staat om te koken. Op het laatste van de chemo was ik zo verzwakt, dat ze mij met een rolstoel diende te verplaatsen.

Voor het geval dat ... Op dat moment heb ik ook de papieren ingevuld voor eventuele euthanasie ingeval ik het niet meer haalbaar vond. Ook toen hebben mijn 2 zonen zich niet echt om mij bekommerd. Als ik expliciet iets vroeg, deden ze het wel, maar blijkbaar bleven ze liever weg van mijn ziekte. Na eindelijk de chemo overleefd te hebben, werd ik ook nog bestraald. Telkens heb ik beroep moeten doen op een taxi, want ik was niet in staat auto te rijden.

De hele therapie heeft ongeveer 1 jaar geduurd. En duurde nog bijna een half jaar eer ik aangesterkt was en terug aan het werk zou kunnen gaan. In België krijg je als je ziek bent te maken met een controlearts. Met de controlearts was overeen gekomen dit in fases te doen. Eerst 16 uur per week en zo opbouwen. Echter, de werkgever zag dat niet zitten en overwoog mij te ontslaan. Gezien ik bijna 45 dienstjaren erop zitten had, kon ik mijn pensioen aanvragen. Ik heb daarvoor gekozen.

"Ik relativeer meer en kan blij zijn met kleine dingen"

We kregen nieuwe plannen

Ondertussen hadden Theo en ik het erover om een B&B op te starten in Zuid Italië, in Lecce (Puglia). We zijn overeengekomen dat ik de opstart zou doen, en Theo zou 1 jaar later zich bij mij voegen. Maar Covid stak stokken in de wielen. Ik woon nu in Lecce en Theo is nog altijd in Nederland. Helaas draait de B&B al bijna een jaar niet meer.

Het verschil tussen België en Italië Toen ik mij hier gevestigd was, ben ik op zoek gegaan naar een oncoloog. Hij volgt mij goed op. Elke 4 maanden wordt er gecontroleerd. In België is de nazorg vrij goed. Je kan beroep doen op thuisverpleegkundigen, fysiotherapisten, schoonmaakdienst. Wel allemaal tegen betaling. In Italië is dit vangnet er niet. Daar zorgt de familie voor de patiënt, zowel in het ziekenhuis, als thuis. Dit zou voor mij zeer problematisch geweest zijn, gezien ik hier alleen ben.

Ben ik veranderd? Als ik nu ziek ben, denk ik vaak aan de chemotijd terug, en dan denk ik, ach binnen een paar dagen ben ik beter. Ik relativeer meer en kan blij zijn met kleine dingen. Wat kan ik aan anderen meegeven? Hoe moeilijk het met momenten is, blijf ervoor gaan. Op een ogenblik komt er licht in de duisternis. Maak je geen zorgen over haaruitval. Die haren komen echt wel terug. Voel je niet beschaamd dat je niet meer zoveel meer kan als ervoor, dat is normaal. Neem je tijd. Wat is 1 maand, 6 maanden, 1 jaar in een mensenleven.

In hoeverre is er ook in België/Italië steun vanuit de centra van dag, psychologische hulp, etc?. Ach ja, ik heb in Pellenberg, verbonden aan het universitair ziekenhuis Gasthuisberg Leuven, een cursus Kanactief gevolgd. Iedere week kwamen wij met een aantal patiënten bijeen om samen onze fysiek op te bouwen via sport. Er werden ook artsen, sociale medewerkers en dergelijke uitgenodigd, waarbij thema's die borstkanker gerelateerd zijn te bespreken. Daar heb ik veel aan gehad. Zoals ik al zei, in Italië ben je afhankelijk van de zorg van de familie.

Waar ligt mijn passie nu? Op een zeker ogenblik vroeg men helpers om een schaduwrijke plaats te maken in een shelter in Macefonië. Via de verantwoordelijke leerde ik ook Snezana kennen, een vrouw die zich inzette voor de thuisloze katten en honden. Zij kreeg van niemand hulp. Eénmaal terug in België heb ik de vereniging Open Hands opgericht. Met meterschappen, donaties en verkoop van kleine dingen, kunnen wij haar helpen met medische kosten en voeding. Als je weet dat zij maar € 150 pensioen heeft, en alles gemiddeld de helft kost van de prijzen in het westen, dan weet je ook dat alle hulp welkom is. Sinds augustus 2019 woon ik in Zuid-Italië, Lecce, en heb er een B&B gestart, Casa Matheo. Door de Covid hebben we nog niet veel gasten ontvangen, helaas. In Lecce doe ik vrijwilligerswerk op het kerkhof. Daar leven ongeveer 250 wilde katten. We proberen ze te voeden, te steriliseren en indien ziek of gekwetst medische zorgen te geven. Ik vang ook kittens op die op het kerkhof achtergelaten worden. Als ze oud genoeg zijn, kunnen ze geadopteerd worden.

"Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken - Toon Hermans"