In gesprek met Daisy Veenstra


Het is belangrijk dat iedereen in het gezin wordt gezien

Daisy, hoe zou jij je moeder introduceren? Mam is een hele spontane, zorgzame en empathische vrouw. Als kind wilde ze me altijd al meegeven hoe belangrijk het is om jezelf te zijn. Dit deed ze, voor mijn doen, op de gekste manieren: Verkleedpartijen, het organiseren van hele creatieve kinderfeestjes en natuurlijk: altijd overal zingen. De vrolijkheid (en voor mij soms wat plaatsvervangende schaamte toen ik in de puberteit kwam) spatte ervan af. Makkelijk was onze relatie niet altijd. De dingen die ik nu juist ontzettend waardeer (het ongeremde, je niet veel aantrekken van de mening van anderen), dat is juist waar ik me erg aan stoorde bij mijn moeder. We hadden vaak ruzie en ik was zeker geen makkelijke puber. Nu we een tijdje verder zijn is de relatie tussen mam en mij gelukkig wel verbeterd. Een belangrijk onderdeel dat daaraan bij heeft gedragen is een stukje reflectie op vroeger. Ik denk dat de periode dat mama ziek was daar namelijk ook zeker aan heeft bijgedragen, maar daarover later meer.

Waar liepen jullie tegenaan als gezin in de tijd van ziekte? Toen ik 12 jaar was kreeg ze borstkanker. Ik weet nog precies het moment dat pap en mam het ons vertelden en ik weet ook nog wat er door me heen ging. Ik voelde me heel verdrietig, maar voornamelijk ook heel erg bang. Op school was ik tijdens de lessen vaak afgeleid en bezig met hoe het thuis zou zijn. Wanneer ik thuis was stortte ik me juist vaak op school werk of deed ik wat met vriendinnen, zodat ik niet veel bezig hoefde te zijn met mijn ouders. Zoals ik in mijn nummer beschrijf voelde het soms alsof er geen ruimte voor mij was en ik me daardoor niet altijd heb gedragen als wat ik eigenlijk zou willen. Ik hoorde van veel vrienden en vriendinnen hoe hun ouders betrokken waren met hun cijfers en hun huiswerk. Mijn ouders waren daar helemaal niet zoveel mee bezig voor mijn gevoel, en ik moest zelf dan maar vertellen dat ik überhaupt een toets had gehad een week daarvoor, als ik vervolgens mijn goede cijfer wilde laten zien. Ik denk dat het gevoel van weinig ‘aandacht’ niet altijd positief is geweest, maar ik ben er wel zelfstandiger door geworden. Eigenlijk deden mijn ouders in deze periode ook maar gewoon wat ze konden en achteraf gezien vind ik dat ze dat beide super hebben gedaan.

In hoeverre ben je veranderd door de ziekte? Voor mij natuurlijk lastig te zeggen, omdat ik in de puberteit kwam en eigenlijk alles al op losse schroeven stond. Wat willen jullie andere moeders en kinderen meegeven? Geef aan elkaar aan wat je nodig hebt en wees transparant in hoe je je voelt. Als je als zoon of dochter het gevoel hebt dat je sterk moet zijn, krijg je een rolconflict dat best heel ingewikkeld kan worden. Hetzelfde geldt voor de ouder. Als je je eigen emoties kunt benoemen bij je zoon of dochter en laat zien dat je er over kunt praten, geef je het goede voorbeeld en is het voor hem of haar ook makkelijker om gevoelens te bespreken. Dat is zo ontzettend belangrijk.

Wat zou er voor de zorg van een gezin moeten veranderen? Het is belangrijk dat iedereen in het gezin wordt gezien. De impact van kanker in het gezin is enorm groot, en eigenlijk zou het heel goed zijn als er gezinstherapie/praat sessies zouden worden aangeboden, gekoppeld aan de behandeling in het ziekenhuis. Wanneer een patiënt goed ondersteund wordt door de omgeving, zal de behandeling ook beter aanslaan. Het is dus in het voordeel van het hele systeem om hier voldoende in te investeren.

Waar ben je nog tegen aan gelopen na de ziekte. Positief of minder positief voor jezelf. De angst voor borstkanker speelt wel bij mij uiteraard, maar verder denk ik niet dat ik me emotioneel erg anders ben gaan gedragen. Hoe trots zijn jullie op elkaar? Natuurlijk ben ik ontzettend trots op mam, hoe ze zich door een hele moeilijke periode heeft gesleept en daarnaast ook gewoon een goede moeder en echtgenote wilde zijn. In mijn beleving was vooral de hormoonbehandeling emotioneel heel zwaar en vroeg het heel veel van haar. Uiteindelijk is ze daar door onder andere depressieve klachten ook mee gestopt. Dat was best een heftige beslissing en ik ben trots op haar dat ze die heeft durven maken.

Voor meer prachtige muziek van Daisy