Interview met Christine Chardonnet

Voor mij was het eenvoudig, omringd door medische vrienden en een ziekenhuis dat ik kende

Mijn verhaal over borstkanker is een mooi lief en vrolijk verhaal in vergelijking met dat van veel vrouwen. Ik werd 50 in 2003 toen ik de diagnose kanker kreeg, door middel van routinematige mammografiescreening. Ik had geen voorgeschiedenis van kanker in mijn familie en het was dit systematische mammogram dat mijn leven heeft gered, een soort van.

Een gynaecoloog in Parijs

Ik werkte in het ziekenhuis in Parijs als gynaecoloog en werd elke dag geconfronteerd met de aankondiging van kanker aan mijn patiënten. Ik was eigenlijk al voorbereid op de boodschap van mijn bevriende radioloog. De schok was niet zo groot als voor veel vrouwen. Ik kreeg de foto's te zien en samen met hem becommentarieerden we ze, waarbij we snel de ernst van de tumor dedramatiseerde. We maakten een afspraak bij de chirurg - ook een vriend - zodra de biopsieresultaten binnen waren. Een week later werd ik geopereerd. De interventie bestond uit een eenvoudige borstbesparende operatie zonder lymfeklierdissectie. De gevolgen van de operatie waren heel beperkt en ik zette mijn werk voort terwijl ik wachtte op de twee maanden radiotherapie die pas 6 weken later begon.

Voor mij was het eenvoudig. Omringd door medische vrienden, zelfverzekerde collegiale discussies met voor mij vertrouwde woorden. Een snelle en efficiënte organisatie die ik van tevoren kende. Ik bevond mij in een vertrouwde omgeving. Dus dit alles maakte me bevoorrecht en ik voelde geen angst. Vooral omdat mijn tumor in een vroeg stadium is geconstateerd.

Hoe vertel ik het mijn omgeving?

Ik had geen moeite om het mijn kinderen en mijn huidige partner te vertellen. Ik had er zelf namelijk alle vertrouwen in en legde hen meteen uit dat het niet erg was. Ik woonde ten tijde van de diagnose alleen met mijn kinderen. Ik kende mijn huidige partner Pierre al wel maar we woonden toen allebei nog zelfstandig. Ik was het die hen geruststelde.

Het was lastiger om het mijn ouders te vertellen omdat ik wist dat ze zich meer zorgen zouden maken. Vooral mijn moeder die een fobie had en geen vertrouwen in medicijnen en artsen.

Christine en Gibus

Borstbesparende operatie, plus radiotherapie

Ik was maar 2 dagen in het ziekenhuis ... niemand had tijd om me te komen bezoeken. Eerlijk gezegd ging ik na 3 maanden zorg weer aan het werk en deed alsof er niets was gebeurd en ik hervatte het normale leven. Ik kan me niet herinneren dat ik veel angst en stress voelde. Ik was me terdege bewust van het feit dat mijn tumor vroegtijdig was ontdekt en had het volste vertrouwen in de geneeskunde.

De bijwerkingen van de behandeling en de bestraling zijn sindsdien wel blijven bestaan. Ik voel dagelijks nog de pijn in het littekengebied en ik weet vanaf het begin dat ze de rest van mijn leven zullen aanhouden. Het is zo en het moet geaccepteerd worden. Ik heb het mijn patiënten 100 keer uitgelegd, voor mij geldt hetzelfde.

In hoeverre ben je veranderd?

Het is zeker dat mijn ervaring met borstkanker mij elke dag goed van pas is gekomen in mijn werk en me heeft geholpen om met vrouwen te praten.

In mijn relatie met mijn dochter was alles vanaf het begin gemakkelijk. Ze wist ook dat ze regelmatig gecheckt zou moeten worden. Ook mijn zussen heb ik snel op de hoogte gebracht en regelmatig vraag ik hen of ze nog gevolgd worden.

Met mijn partner was een leven samen amper begonnen en het evolueerde met de diagnose . Het maakt deel uit van onze geschiedenis zonder meer ...

Wat kun je aan tips meegeven?

Ik adviseer niet graag in het algemeen. Elke diagnose en elke vrouw is anders? De ervaring is specifiek voor elke vrouw en voor elk gezin. Ik hou van de franchise in het algemeen, maar niet alle waarheid is goed om te zeggen, altijd en tegen iedereen.

Hoe is de ondersteuning voor kankerpatiënten in Frankrijk georganiseerd?

In Frankrijk zijn antikankercentra heel goed georganiseerd en zijn er, naast klassieke behandelingen, psychologische ondersteuning, lichamelijke hulp bij gymnastiek, hereducatie, danstherapie, yoga, sophrologie (Sophrologie is de wetenschap van bewustzijn die de harmonie van lichaam en geest mogelijk maakt) en nog een heleboel andere tips om de patiënt te helpen.