In gesprek met Leontien van den Berg

Ik tekende met een pen, zodat ik er niets meer aan kon veranderen: recht uit het hart

Vanaf het moment dat ik te horen kreeg dat ik borstkanker had, ben ik begonnen tekeningetjes te maken van wat mij overkwam. Er gebeurde in korte tijd zoveel dat ik dacht dat ik het meeste ook weer zo zou vergeten. Vaak zag ik de humor in van dingen die me overkwamen. Maar ik maakte natuurlijk ook moeilijke en vervelende dingen mee. Al snel liet ik deze tekeningetjes aan mijn familie en vrienden zien op de social media. Dat was echt een succes! Ik hoefde niets uit te leggen dat deden de tekeningetjes zelf.

Leontien van den Berg:
"Ik ben een bezige bij. Altijd al geweest"

Ik ben Leontien van den Berg en in 1965 geboren in Hulst (Zeeuws-Vlaanderen). Na lange tijd in Middelburg te hebben gewoond ben ik in 2009 naar Apeldoorn verhuisd om samen met mijn man Peter (die uit Groningen kwam) te gaan samenwonen. Sinds vorig jaar zijn we neergestreken in het mooie Brummen aan de IJssel. Uit mijn 1e huwelijk heb ik 2 zoons: Tobias van 31 en Floris van 29.

Ik ben kunstenaar (Leontiens Art) en werk 2 dagen per week in CODA (Cultuur Onder Dak Apeldoorn) aan de receptie en als gastvrouw. Daarnaast werk ik 1 dag als vrijwilligster in een winkel in Brummen waar men fairtrade en milieuvriendelijke producten verkoopt en ik doe de facturatie voor het bedrijf van mijn man. Een bezige bij. Altijd al geweest.

Tekenen en schilderen doe ik heel mijn leven al. Vaak zag ik al gelijk het beeld voor me dat ik wilde tekenen.

Vanaf het moment dat ik te horen kreeg dat ik borstkanker had, ben ik begonnen tekeningetjes te maken van wat mij overkwam. Er gebeurde in korte tijd nl. zoveel dat ik dacht dat ik het meeste ook weer zo zou vergeten. Vaak zag ik de humor in van dingen die me overkwamen. Maar ik maakte natuurlijk ook moeilijke en vervelende dingen mee. Al snel liet ik deze tekeningetjes aan mijn familie en vrienden zien op de social media. Dat was echt een succes! Ik hoefde niets uit te leggen dat deden de tekeningetjes zelf.

Toen mijn man en ik een keer bij de oncoloog zaten liet hij mijn tekeningetjes zien die hij op zijn mobiel had staan. Zij was meteen enthousiast en spoorde mij aan ze t.z.t. te bundelen om er een boek van te maken omdat het haar inziens veel mensen kon helpen. Nadat mijn behandeltraject achter de rug was ben ik aan de slag gegaan om mijn boek te realiseren.

Ik had een aantal mensen om me heen verzameld die me konden helpen: de één ging op zoek naar een sponsor, de ander was een grafisch vormgever. De hoofdsponsor werd snel gevonden en schoof ook regelmatig aan bij ons clubje. Heb in die tijd heel wat taarten gebakken voor bij deze bijeenkomsten. En wat komt er veel bij kijken als je een boek wilt maken, zeker als je zelf de uitgever bent. Maar ik ben enorm trots op het resultaat.

Tekenen en schilderen doe ik heel mijn leven al. Vaak zag ik al gelijk het beeld voor me dat ik wilde tekenen. Dan kwam ik thuis en ging ik gelijk aan de slag. Ik tekende met een pen, zodat ik er niets meer aan kon veranderen: recht uit het hart. Kon op deze manier goed overbrengen hoe ik me voelde en wat er allemaal gebeurde. Voor mij de ideale manier om het aan mijn kinderen, familie en vrienden te vertellen.

Voor meer informatie:

"Tumor met een vleugje Humor" van Leontien van den Berg - € 15,95. Leontien van den Berg brengt in 100 stripachtige tekeningen alle facetten van haar behandelingen voor kanker in beeld; herkenbaar, eerlijk, positief en humoristisch. Uitermate geschikt voor lotgenoten, hun partners, kinderen, zorgverleners, artsen, coaches, enz. Lees hier meer over het boek "Tumor met een vleugje Humor". www.leontienvandenberg.nl/boek

"Ik wilde mezelf niet verliezen in het ziek zijn, voelde me geen patiënt"

Heb ontdekt dat een mens heel flexibel is en veel aankan. Ik wilde mezelf niet verliezen in het ziek zijn, voelde me geen patiënt. Was alleen iemand aan wie gesleuteld moest worden. Kleedde me ook elke dag mooi aan, oorbellen in, lippenstiftje op; goed voor de eigenwaarde (en ook fijn voor mijn partner). Ik heb gemerkt dat doordat ik heel open was over mijn borstkanker, ik heel veel positieve en hartverwarmende reacties kreeg. Daardoor voelde het alsof ik een warme deken om me heen had. Dat had ik nooit verwacht. Dat wens ik iedereen die ziek wordt toe: lieve mensen om je heen.

Op dit moment gaat het goed met mij. De jaarlijkse controles net weer gehad. Moet nog wel jaren (anti)hormoontherapie slikken. Daar heb ik wel last van: gewrichtspijn, spierpijn, hoofdpijn, snel moe en nog zowat dingen. Maar ik ben blij dat ik er ben. En elke dag probeer ik, ook nu weer, te genieten en er het beste van te maken.