foto: Wanda Verhoeff

Interview met

Marion van Schyndel Erven

Interview met Marion van Schyndel Erven

Marion, wil je je even voorstellen


Ik ben Marion van Schyndel Erven. Ik ben getrouwd en heb 1 dochter die het huis uit is. November 2013 kreeg ik de diagnose borstkanker. Tumor was hormoongevoelig. Allereerst kreeg ik een borstbesparende operatie. Vanaf december 2013 volgden er 21 bestralingen. Januari 2014 t/m mei 2014 kreeg ik 6 chemokuren. Mei 2014 t/m augustus volgde ik het Herstel en balans revalidatie programma en vervolgens tot heden kracht en cardiotraining. Daarmee was ik nog niet klaar. In 2015 had ik diverse herstel operaties met als hoogtepunt in December 2017 de dubbele diepflap operatie. November 2018 kreeg ik een lichte Tia

Wat doe of deed je voor werk?


Ik was Configuration Specialist bij Vodafone sinds 1998, had een contract van 40 uur per week. Onlangs ben ik op 16-12-2019 uit dienst gegaan met een IVA. Sinds de diagnose heb ik altijd contact met werk gehouden in meer of mindere mate. Tijdens de behandelingen werkte ik enkele uren per week meestal vanuit huis. Zowel mijn managers als de bedrijfsarts hadden naar mij uitgesproken dat alles mocht en niets hoefde. Ik was wel altijd te bereiken voor vragen e.d. omdat ik daar zelf op stond, daar mijn werk specialistisch was.

Hoe verliep je re-integratie


In 2015 ben ik volledig teruggekeerd in mijn eigen werk, op pure wilskracht, op een door mij opgesteld schema van opbouw. Iedere maand een dagdeel erbij, de bedrijfsarts vond dit prima, en had zelf ook zo’n schema in gedachten. In 2016 heb ik een heel jaar volledig gewerkt. Ik kon dat volhouden omdat ik nog heel veel verlof over had van de jaren ervoor, en in feite dat ik leefde van operatie naar operatie, om een en ander te reconstrueren.


Na de diepflap operatie in december 2017 begon het opbouwen en reintergreren opnieuw. Deze operatie was erg heftig, en het herstel ging langzamer dan ik hoopte. Uiteindelijk lukte het om 10 uur per week te werken tot mei 2019. Daarna heb ik me volledig moeten ziekmelden, helaas. Sindsdien ben ik thuis.



Waar liep je tegenaan?


Mijn geheugen was bagger, vermoeidheid was vreselijk en niet te voorspellen. Mijn automatische piloot was defect. Hierdoor moest ik over alles nadenken (wat ga ik doen, en hoe ga ik het doen?). Alles moest gepland worden, en onverwachte werkzaamheden tussen door waren een ramp. Ik raakte dan volledig overstuur, kreeg het niet meer op een rij.


Mijn oncoloog zei ooit. Je moet eerst voor jezelf zorgen, dan voor je gezin, vervolgens voor je sociale contacten en dan pas komt werk. Daar ging het bij mij mis. Ik heb me vooral gefocused op werk. Ik wilde laten zien dat ik alles nog kon, in het zelfde tempo en op hetzelfde niveau. Vaak kwam ik huilend van vermoeidheid/uitputting thuis. Te moe om te eten. Telkens vroeg ik me af hoelang ik dit nog kon volhouden, en omdat ik oplossingsgericht ben, begon ik te zoeken naar een oplossing. Eindelijk durfde ik voor mezelf te erkennen dat het zo niet langer kon.


Eindelijk durfde ik voor mezelf te erkennen dat het zo niet langer kon.

Waar was je angstig voor?

Ik was wel “bang” voor het UWV, want ik wist dat dat eraan zat te komen, vandaar dat ik er zo hard aan getrokken had dat ik binnen 2 jaar (2015 dus) weer volledig aan het werk was puur op wilskracht en zelfoverschatting. Je hoorde zoveel verhalen, en de Wet verbetering Poortwachter dwong me in feite om dingen te proberen waar ik nog niet aan toe was, zoals 2e spoor opstarten na 1 jaar ziekte.

Ik deed mijn eigen werk al bijna 20 jaar, en was er ‘ingegroeid’. Ik was DE specialist en dat was ook bekend binnen de organisatie. Mijn cognitieve vermogens zijn niet zodanig dat ik nu opeens iets nieuws kon leren en onthouden. Het heeft veel stress gekost. Zowel de bedrijfsarts als het UWV waren het hier volmondig mee eens, bleek uit het deskundigen oordeel dat mijn werkgever had aangevraagd bij het UWV, om er zeker van te zijn dat zowel ik als mijn werkgever voldoende hadden gedaan met betrekking tot mijn reintergratie.

Je deed mee met een belastbaarheids-onderzoek. Wat bracht dat jou?

Per toeval en via via hoorde ik van een belastbaar-heidsonderzoek bij Adelante in Hoensbroek.

Dit besprak ik met mijn huisarts, de bedrijfsarts en met de HR-manager en mijn eigen manager. Het onderzoek werd door de bedrijfsarts aangevraagd, dit vanwege de betaling (de zorgverzekering dekt dit niet).


De vraagstelling was als volgt:

  1. Kunnen de cognitieve klachten die mevrouw rapporteerd kunnen worden geobjectiveerd?
  2. Hoe is het momenteel gesteld met de psychische belastbaarheid?
  3. In hoeverre zijn psychische en cognetieve factoren op elkaar van invloed?


Wat betekent dit voor belastbaarheid van werk?

Er volgde 1,5 dag van onderzoeken, met betrekking tot geheugen en multitasken. Met zowel een eigen tempo als een opgelegd tempo. Deze testen werden 3 keer op dezelfde dag afgenomen, en hoe later op de dag, hoe slechter de uitslagen waren. Ook waren er persoonlijkheidstesten.

De resultaten werden samengevat in een rapport. In mijn geval kwam eruit dat ik niet meer belastbaar ben voor werk, en dat de klachten niet zullen verbeteren in de toekomst.

Marion van Schyndel Erven:

Het kan zijn dat je werkgever een andere organisatie heeft om een belastbaarheidsonderzoek te doen. Voor zo’n onderzoek kun je je absoluut niet voorbereiden. Gewoon jezelf zijn. Dan krijg je natuurlijk ook de meest objectieve beoordeling.

Ghislaine Tjoa, Casemanager Regie op Verzuim en deskundige bij de facebookgroep Kanker en Werk


IVA: Er zijn 2 soorten WIA-uitkeringen: de WGA-uitkering en de IVA-uitkering. De IVA kunt u krijgen als u niet of bijna niet meer kunt werken. De WGA als u nu of in de toekomst nog wel (deels) kunt werken. Word lid van de facebookgroep Kanker en Werk voor meer informatie en adviezen van ervaringsdeskundigen en specialisten op het gebied van Kanker en Werk.

Je hebt toen een WIA aangevraagd?

Ja, HR heeft me geholpen om mijn deel van de WIA aanvraag in te vullen. Hiervoor heb je je DIGID nodig. Daarna moest ik zelf nog medische gegevens sturen (een gedeelte gekregen van de bedrijfsarts en een gedeelte verzamelt door mezelf, inclusief het belastbaarheidsrapport). Twee weken later kreeg ik een oproep voor de verzekeringsarts van het UWV. Bij binnenkomst zei ik dat ik erg nerveus was. Gelukkig verliep het gesprek erg open en eerlijk.

Na het gesprek met de verzekeringsarts, volgde een oproep bij een arbeidsdeskundige van het UWV.

Deze arbeidsdeskundige keek aan de hand van het rapport van de verzekeringsarts “in het daarvoor beschikbare computersysteem) “ of hij minimaal 3 functies kon vinden die ik nog zou kunnen doen met mijn beperkingen, en of de verdiencapaciteit meer dan 65% zou zijn van mijn huidige salaris. Hieruit bleek dat er geen mogelijkheden meer zijn voor mij, zoals ook al vermeld in het Adelante rapport met betrekking tot de belastbaarheid.

Hoe sta je er nu in?

Na jarenlang zoeken en proberen, heeft het belastbaarheidsonderzoek veel duidelijkheid gegeven voor zowel mij, mijn werkgever en het UWV. Jaren lang van steeds weer over mijn grenzen heen gaan, ik wist van tevoren simpelweg niet waar mijn grenzen lagen. Ik denk wel dat ik die 6 jaar uiteindelijk nodig heb gehad, om te erkennen dat het zo niet langer kon, te accepteren (vooral dat) en nu ben ik op het punt, dat ik mijn leven nieuwe invulling kan gaan geven op de één of andere manier. Dat laatste zal ook nog wel ff een zoektocht worden, maar ook daar kom ik wel weer uit.