WWW:
Wat Wil Wanda?

Interview met Wanda Verhoeff

Nadat ik vijf jaar geleden de diagnose borstkanker kreeg, wist ik één ding zeker: ik ga mijn leven anders leven. Ik stond namelijk al jaren in de zesde versnelling: ik had een man, een jong kind, een gevuld sociaal leven, een goed lopende ‘zaak’ als zzp-er met veel opdrachtgevers. Ik had uitdagende opdrachten, ik had ambitie, ik had de lat hoog liggen én ik was perfectionistisch.

Het was me weer gelukt

De combinatie van deze dingen, leidde ertoe dat ik het altijd druk had. En ik vond het heerlijk. Het was een uitdaging om alle verplichtingen in één dag te laten passen. Elke keer dat dat lukte, voelde ik me tevreden en voldaan. Ik was in de kracht van mijn leven, had heel veel energie, kon daardoor hard werken, veel voor mensen betekenen en dat gaf een goed gevoel.


Photo by Malvestida Magazine on Unsplash

Mijn lijf wil niet meer

Op 45-jarige leeftijd, op het hoogtepunt van mijn leven, kreeg ik de diagnose borstkanker. Van de ene op de andere dag moest ik stoppen met werken. Dat was pittig, want wie was ik nog, nu ik de rol van moeder, echtgenote, vriendin, adviseur en collega niet meer kon invullen? Ik moest toegeven aan iets dat groter was dan mijzelf: kanker. Mijn lijf was niet meer perfect, ik was niet meer perfect en ik had er geen controle over. Ik moest van de zesde versnelling terugschakelen naar de eerste versnelling, nee, naar z’n vrij met de handrem erop.


Ik voelde me uitgekleed, zeker toen ik door de chemo mijn haren en bijna tien kilo verloor. Mijn borst was al weggenomen, er bleef weinig meer over. Op dat moment gebeurde er iets wonderlijks. Ik voelde een oerkracht in mij opkomen. Ik liep naar de spiegel en kleedde me uit. Naakt, met maar één borst, kaal en vermagerd keek ik in de spiegel en zei tegen mezelf: ‘Uitgekleder kan het niet. What you see, is what you get. Hier moet je het mee doen en hier gá je het mee doen.’ Het was het begin van een nieuwe kijk op mijn leven.


Photo by Alexander Krivitskiy on Unsplash

Na alle behandelingen krabbelde ik weer op en wilde ik het beroep oppakken dat ik lang niet meer had uitgeoefend: coach. Maar dan geen gewone coach, maar borstkankercoach. Ik had sterk de behoefte om vrouwen en mannen met borstkanker een steun in de rug te geven in een moeilijke periode. Ik deed dat al wandelend in de natuur, want de natuur is troostend, inspirerend en altijd aanwezig.

Een tweede HALT


Na een paar jaar merkte ik, dat ik weer aan het rennen en vliegen was. Langzamerhand was ik opgeschakeld van de eerste, naar de vijfde versnelling. En weer greep mijn lijf in. Ik kreeg op 50-jarige leeftijd een herseninfarct en weer moest ik terugschakelen. Dit keer zijn de klachten heftiger en duurt het herstel langer. Ik begrijp inmiddels ook dat het herstel niet leidt tot de Wanda die ik hiervoor was. Ik ben een ander mens en ik heb wederom veel geleerd.

In mijn leven tot mijn vijftigste móest ik met name veel van mezelf. Ik moest nog even mijn mail doen, appen, bij een zieke vriendin langs, naar yoga, dat nieuwe boek lezen, mediteren, uitgebreid koken, mijn bijdrage leveren aan de maatschappij en ga maar door. Allemaal verplichtingen die ik mezelf oplegde.


Tijd voor mijzelf


Maar sinds deze maand trap ik regelmatig op de rem en heb ik een nieuw motto: WWW. Dat staat niet voor het World Wide Web, maar voor Wat Wil Wanda? Als mij iets wordt gevraagd dat voelt als een verplichting of iets waar ik sociaal gezien geen ‘nee’ op kan zeggen, vraag ik mij af: Wat Wil Wanda? En als ik het wil, dan doe ik het. En als ik het niet wil, dan doe ik het niet.



Dit klinkt heel simpel, maar dat is het zeker niet. Want ik heb het idee dat ik mensen teleurstel, de kantjes er vanaf loop, egoïstisch ben en te vaak voor mezelf kies. Aan de andere kant merk ik ook dat het mij meer rust geeft, dat ik tijd voor mezelf overhoud. Die tijd kan ik mooi besteden aan mijn herstel, aan nieuwe hobby’s, aan mooie wandelingen, aan echte gesprekken met vrienden in plaats van een snelle app tijdens het koken.


Mijn emmer weer vullen


Langzamerhand laat ik ook de zaken passeren die ik de afgelopen jaren op me heb genomen. Ook de dingen die ik met plezier doe. Wil ik al die dingen nog wel doen? Wat Wil Wanda? Dat heeft me het inzicht gegeven dat ik wil stoppen met coachen. Ik heb het jaren met veel plezier gedaan, maar de spirit is eruit. Mijn emmer is leeg. En als je emmer leeg is, kun je niet meer uitdelen. Dus het wordt tijd dat ik nieuwe energie ga opdoen en die energie voorlopig even voor mezelf aanwend. Dat houdt ook in dat ik stop als vaste blogger voor dit online magazine. Ik heb mijn verhalen en inzichten met veel plezier geschreven en met jullie gedeeld. Ik denk er dan ook met een warm gevoel aan terug. Het was een eer en een waar genoegen. Dank jullie wel voor het lezen!


Lieve groet, Wanda Verhoeff